BLOGGER TEMPLATES - TWITTER BACKGROUNDS »

10 Ağustos 2009 Pazartesi

Yağmurun Altında

Share

yirminci yüzyılı yaşadım
ertelenmiş bir yüzyıldı bu
yıkık bir sur yazgımızın uydusu
bekletir ömrü yürüyen ayla birlikte
bırakmaz günün adını koyalım.

yanıtsız bir yaşamdı erdemimiz
herkes içindi ve kimse içindi
okunmamış bir yazı, umudu doyuran,
duaları düşünmek neye yarar
kurgular tutuşturdu bacalardan.

yirminci yüzyılı taşıdım
tedirginliğimizin zorbalığıdır sanrılar
ve tohumun beklenmedik gürültüsüyle
çıplak su gibi yinelenir zaman
gökyüzünde usumuzun dirliği

aklın başarısızlığa uğradığı içtenlik
bir şive gibidir insan, ey öldürülmüş insan
bilinmeyen bir hayvana özgü bir ses gibi
sabırsız testi, hep dolar gibi olan
her şeyin sese dönüşeceği bilinemez ki!


yiminci yüzyılı yaşadım
parlak suyunda boğulmuş sahipsiz
insan yeryüzünde durur, bulutlar
bulutlar düşümüzde doludizgin
soylu bir çılgınlıktı gündemimiz.

ellerinde oyuk gözlü idoller
yüreğimin yalanını besler üç güzel
bir dağın tepesinde buldum üç güzeli
ama ses yok, sessizlik yok, önce erte yok.

yirminci yüzyılı taşıdım
golgota' ya dirilemem ki,
taşlar arasında yabanıl erinç
ölümü diriltiyorduk hep
yaşam tabular arasında bir esinti.

mevsimler kurgularla oyaladı bizi
tarlaya bırakılmış bir at gibi
bağlı, yalnız ve özgür,
umudumuz sabrın tutamadığı ırmak
umutsuzluğumuz insan kalmak içindi.

yirminci yüzyılı yaşadım
dingin karştlıkların adını bulmalı
sel gibi kuruyor yaşlılık, gençlik
sanki melekleri gördük uzun saçları
tanrının unutkan kuzgunu idik.

nasıl unuturum ey doğa
bana bir diyeceğin vardı, kalakaldım,
vaktim yetmedi, ölüm kalım,
bütün yüzyılları yaşadım
vaktim yetmedi anlamaya.

yirminci yüzyılı taşıdım
atalardan kalma huysuzluk
kuşku, yeryüzü deliliği,
kıralımız doğuştan yarım
ama tanrımız ara ara idi.

yaşayamadım yirminci yüzyılı
kim yaşadı ki kendi yüzyılını
akarsuyun dilinden sezenimiz yok
orpheus' tan sonra ben geldim
giz dönüp baktığımız yerde kaldı.

görüp de bilenimiz yok.

ah acımasızdır uykusuz soru
delice zeytin yerdi atamız homeros
biz yemezdik, aşılı zeytindi bizimki
suskun arpa, uyur uyanık harlı toprak
ama yüzyılımız hamdı, delice idi.

yirminci yüzyılı yaşadık
o çağa bu çağa gömüldük
bir şey var, susar, bakar durur
ölümün soluduğu denizle varolan
gökyüzünden başka çağ yoktur.

oysa ne cok gecmis var, ne cok zaman
ne cok gelecek, ne az zaman
benzerlikle karşılaştık, susalım,
kapalı bir avuçtur sözcük
neden açıp da sormak ister insan?

sorup da dönenimiz yok.

hiçbir yüzyılı yaşamadım

tüy kuşun ruhudur, ses teni
hep anlar gibi oldum duvara vuran güneşi
nesne ve bilinç birdir, çağ atlattı beni
bir hoş bilmece içinde yaşadım.

dingin ol ruhum, belki uzaklarda
bir yerde nicedir ilk dizeleri
yaratılıyor acıklı destanımızın
çağlar sonra hayranlıkla okunmak için
belki benzer umursamazlığımız kahramanlığa.

kalk dostum ormana gidelim
geyik sesleri içine çökelim
yeniden doğuş, kıvanç, uyum
kurgular bir yana, biz bir yana
ilk kez düşünmeden görelim

martılar gibi yağmurun altında

Melih Cevdet Anday

0 yorum: